In de uitzending van Netwerk dinsdag 3 juni ging het over de concurrentiestrijd in het mortuarium. Zij gingen in op een artikel van het blad Zorgvisie. Daarin staat:
“Ziekenhuizen en zorginstellingen besteden het beheer van hun mortuarium steeds vaker uit aan uitvaartbedrijven. Daarmee is in de uitvaartwereld een felle concurrentiestrijd losgebarsten.”
Het komt er dus op neer dat als je partner, vader/moeder of wie dan ook op zijn sterfbed ligt in het ziekenhuis, er zo’n verkoper in driedelig pak naar je toe komt, met zijn standaard babbeltje, om over de uitvaart te praten van iemand die misschien nog niet eens of anders pas net dood is.
Het is wel fijn om de begrafenis te kunnen bespreken, maar liever niet op zo’n moment. Dan zijn de nabestaanden kwetsbaar en kunnen ze makkelijk overgehaald worden om juist bij die uitvaartmaatschappij de begrafenis of crematie te regelen, waarschijnlijk voor veel teveel geld… Wat betekent het spreekwoord Over lijken gaan ook al weer?
Woensdag 4 juni zag ik het programma Mag ik dood?
Het gaat over:
“Van de gemiddeld 1.500 Nederlanders die jaarlijks door zelfdoding om het leven komen, gaat het in zo’n 700 gevallen om mensen met psychische klachten. Hun doodswens is vrijwel onbespreekbaar. Vaak is er sprake van ernstig lijden zonder perspectief op verbetering. De ruimte die de euthanasiewet artsen en psychiaters biedt wordt zelden benut: minder dan vijfmaal per jaar wordt een verzoek om hulp bij zelfdoding ingewilligd. De anderen staan alleen en sterven meestal een eenzame en gewelddadige dood.”
De nabestaanden van die mensen hadden graag de uitvaart van te voren geregeld. Dus misschien kunnen die zeurende, commerciele uitvaartbedrijven andere doelgroepen lastigvallen in plaats van de mensen in ziekenhuizen en verpleegtehuizen…
Of doet iedereen gewoon zijn werk?
zicht op de markt+humor. Laat ze maar eens een poepie ruiken. Poepies zijn ook te recyclen