Valentijn

Afgelopen dinsdag heb ik op Nederland 2 de documentaire ‘Valentijn’ gezien. Deze is gemaakt door Hetty Nietsch. Zij werkte bij NOVA toen ze Valentijn ging volgen. Hij was toen acht jaar. Maar wat is er dan zo bijzonder aan Valentijn? Hij heeft genderdysforie. Dat betekent dat je onvrede hebt met je eigen sekse. Valentijn is voor zijn gevoel een meisje maar zit in het lichaam van een jongen. Zijn ouders hadden dit al door toen hij nog maar drie jaar oud was. Valentijn voelde toen al dat er van alles mis was met zijn lichaam.

Ik vind het erg knap dat de documentairemaakster en de ouders van Valentijn al in zo’n vroeg stadium hebben gezien dat het een mooie documentaire kon worden. Je volgt Valentijn van zijn 8^ste tot en met haar 17^e. Nee, ze is dan nog niet omgebouwd tot vrouw, maar als je haar ziet, dan is het wel echt een meisje.

Bij Valentijn hebben ze zijn pubertijd uitgesteld met medicijnen. Zo zijn de geslachtskenmerken van jongens niet ontstaan. Op een gegeven moment heeft Valentijn de beslissing genomen om vrouwelijke hormonen te gaan slikken. Vanaf het moment dat zij nepborsten draagt wordt zij door haar ouders en broertje als meisje gezien, als dochter en als zus. Aan het eind van de documentaire weet je nog niet of ze een operatie wil.

Wat ik zo mooi aan de documentaire vind is dat je ziet hoe Valentijn worstelt met zijn gevoelens en angsten en twijfels. Hij is heel sterk en krachtig. Op de middelbare school praten zijn vriendinnen ook over hem. Het is mooi om te zien hoe zij er mee omgaan en dat zij het er ook moeilijk mee hebben. Aan het eind van de documentaire heeft Valentijn een hele groep vriendinnen om haar heen. Wat ik dan een mooie uitspraak van haar vind is:

“Jongens, die worden dan dronken en komen uit Emmeloord en die zitten daar natuurlijk helemaal hormonaal opgefokt te wachten tot er eindelijk in Lelystad, de uitgaansstad van Lelystad, uit kunnen en die gaan zich hier helemaal het leplazerus lopen zuipen en die vinden het dan heel belangrijk om zoveel mogelijk aan meisjes te gaan zitten en dan ook vooral bij hele privéplekken en dat is bij mij nogal eens moeilijk want bij mij ligt natuurlijk wel altijd een beetje de grand-suprise op de loer.” En zo is het.